Σε μια γωνία της πρωτευούσης μερικοί ακόμα εναπομείναντες αμετανόητοι ρομαντικοί συντηρούν ανοιχτό τον φάρο του ΠΑΟΚ στην Αθήνα.

Τα μέλη του Πανελλήνιου συνδέσμου κόντρα στους καιρούς και ενάντια σε κάθε ματαιοδοξία , υστεροφημία ή προσωπική προβολή παλεύουν σκληρά και τίμια παραμένοντας αυτόνομοι όπως ταιριάζει στη ιδιοσυγκρασία του ΠΑΟΚτσή.

Ο φάρος αυτός δεν παύει να εκπέμπει το φως του δικέφαλου του βορρά μας, σε κάθε ΠΑΟΚτσή που χαμένος στην ρουτίνα της καθημερινότητας και την ταλαιπωρία της χαώδους Αθήνας, ψάχνει να βρει το απανέμι του, ένα μέρος να λησμονήσει την ξενιτιά του, να βρει την Ιθάκη του. Για 33 χρόνια μεγάλωσε και γαλούχησε (και συνεχίζει να το κάνει) εκατοντάδες ΠΑΟΚτσήσες. Για 33 χρόνια προσφέρει στην εξάπλωση της ΠΑΟΚτσήδικης, ιδέας. 33 χρόνια χωρίς να ξεφεύγουν από τον ΠΑΟΚ τα ιδεώδη, αυτοί οι γραφικοί επαναστάτες, επιβιώνουν σαν αγκάθι στο κέντρο της Αθήνας, έχοντας δεχτεί δεκάδες επιθέσεις και εμπρηστικές ενέργειες.

Επιβιώνουν για τη μοναδική αγάπη που δε θα τους προδώσει ποτέ .Αγάπη η οποία είναι η κινητήριος δύναμη που τους ωθεί να συνεχίσουν ακούραστοι, με κάθε προσωπικό τίμημα να κραυγάζουνε για τον Δικέφαλο και να στέλνουν το μήνυμα σε όλη την Ελλάδα, όπως ο δραπέτης << Πεταλούδας >>μόνος στον απέραντο ωκεανό ότι: <<ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑOΚΤΣΙΔΙΚΗ>>.

29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2007